Het is het verhaal…

van een koning die zijn volk zoekt

van een vurige hengst

van een koning, verloren in eenzaamheid

van een angstaanjagende draak

van een meedogenloze strijd

van een onhandige koning

van een allesverslindend verdriet

van een dans voor het leven

van een ontroerende vriendschap

van een gevaarlijke drang naar macht

van een onweerstaanbare drang naar vrijheid

van een koning die zijn volk vindt… misschien

Creatienota

Ik verliet het beroep van professioneel acteur in 2008 en zette mijn carrière verder als trainer. Toch heb ik altijd gehoopt ooit terug te keren naar mijn passie voor spel. Ik bleef clowning beoefenen, met de hoop ooit een voorstelling te kunnen maken en ermee op te treden.

In april 2022 gaf de publieke presentatie van een clownnummer, “Trombine royale”, mij eindelijk de impuls waar ik op wachtte om eraan te beginnen. Deze komische sketch, waarin een koning zichzelf fotograaf waant, werd warm onthaald door het publiek. Het gaf mij de moed om een voorstelling te creëren rond vragen die mij mijn hele leven hebben achtervolgd: de relatie tot macht en eenzaamheid.

De ontmoeting met Cécile Rist, regisseur, was doorslaggevend. Zij droomde ervan een clown te regisseren; ik droomde ervan iemand te vinden die mij kon ondersteunen bij de verwezenlijking van mijn project.

Wij, Istvan en ik, Cécile, wilden een mobiele en autonome vorm creëren, gemakkelijk overal speelbaar, een vorm die zowel volwassenen als kinderen aanspreekt. Een buitenvoorstelling leek ons de meest vrije vorm, in de geest van de rondtrekkende artiesten en troubadours van vroeger. Het plots verschijnen van een clown in de openbare ruimte is vandaag onverwacht. Dat deze clown een koning is die zijn volk zoekt, sluit perfect aan bij het beeld van een acteur die zijn publiek zoekt. Zo werd de basis van het project gelegd.

Daarna bezorgde Istvan mij een hele verzameling voorwerpen en ideeën waarmee hij wilde spelen — de intieme thema’s van Istvan: eenzaamheid en macht. Samen begonnen we een verhaal en een parcours te weven waarin deze thema’s een plaats kregen, terwijl we tegelijk een coherent verhaal vertelden. De clown blijkt immers een van onze meest kostbare en mysterieuze kunsten van het innerlijke leven te zijn. Terwijl we die narratieve samenhang respecteren, laten we de clown ook voldoende vrijheid om te reageren, te resoneren, te improviseren en zich aan te passen aan het onvoorspelbare van het moment.

Is het een clownvoorstelling, een theaterstuk of een sprookje?

Ik zou zeggen dat het een clownvoorstelling is, gebaseerd op een theatraal kader. Eerst hebben we het verhaal geschreven, en gaandeweg kreeg de clown steeds meer ruimte en betekenis.

Langzaam maar zeker gebeuren er allerlei onverwachte dingen in het leven van de koning, en juist die momenten worden uitvergroot om een sterkere band te creëren tussen deze koning en het publiek. De koning leert geleidelijk zichzelf te aanvaarden, met zijn gebreken, angsten en onhandigheden — en wie weet legt het publiek misschien dezelfde weg af…

Het is ook het verhaal van koning Emir, die op zoek gaat naar zijn volk.